De Mysterieuze Voetstappen
Zomaar een mooie, vroege ochtend op de golfbaan.
Het is half zes als de wekker gaat en de douche roept. Lekker opgefrist en met een goed ontbijt achter de kiezen ga ik samen met mijn maat Gerard op weg naar de golfbaan om daar stipt om zeven minuten voor zeven geduldig te wachten tot het hek open gaat. Spullen uit de locker, de fles met water gevuld en om even over zeven zijn we er helemaal klaar voor.
Het gras is nog vochtig net als mijn verwilderde haardos door alle rush, maar niets kan een mooie ochtend nog in de weg staan zou je denken. De vogels fluiten de hazen spelen al lekker over de fairways en even later suist de eerste bal door de lucht hopelijk in de richting van de green en niet rechts of links tussen de bomen. De zon komt voorzichtig door en met een gevoel van wie maakt ons wat gaan we onderweg.
Al snel doemt de eerste ‘hindernis’ op. Een hele vroege ‘vogel’ gekleed in de outfit van een van de greenkeepers is lekker bezig om de green van de nodige dauw te ontdoen. Geen probleem, wij hebben tijd genoeg en ook - zo later blijkt- hard nodig, maar dat komt zo aan bod.
We worden door gezwaaid en ja hoor, onder het toezicht van de vriendelijke greenkeeper gaat de eerste bal gezellig de bunker in. Ze lopen niet voor niets zo vroeg hoor ik u denken, want ze kunnen niet tegen publiek. Daar lijkt het op dat soort momenten wel op, maar niets is minder waar.
De grote uitdaging komt nu pas. De bal die in het zand ligt, is in een kuil beland die gemaakt is door een bijzonder soort wezen dat waarschijnlijk in de nacht of late avond door het veld loopt. Naast de sporen van hazen en konijnen en wellicht een enkele ree zien we hier een patroon dat niet een-twee-drie thuis te brengen is. Aan de afdruk te zien, moet het een tweebenig wezen zijn dat op grote voet leeft. Pakweg ergens tussen maat 38 en 46. Waarschijnlijk zonder handen, want de hark die in de bunker ligt in plaats van ernaast is niet beroerd. Dat is duidelijk te zien. Wellicht is het de homo asocialus? Niet getreurd, wij harken buiten onze voetstappen ook de rest van de bunker wel even aan. Geen punt voor kersverse pensionado’s. Tijd zat.
Hindernis twee afgestreept en op weg naar de volgende hindernis die ongetwijfeld gaat volgen. Onderweg even wat ballen oprapen links en rechts want het voordeel van die tweevoeter zonder handen is dat hij/zij een kruimelspoor van golfballen achterlaat. Wij weten de weg en hebben het spoor niet nodig, maar de ballen nemen we mooi mee. Iets minder leuk zijn de talloze putten in de green die volgt en zeker niet door ons zijn gemaakt , maar omdat we er toch lopen en passant gerepareerd worden op onze verdere tocht.
De vers besproeide tee box die we later tegen komen maakt ons minder vrolijk, want deze heeft meer weg van een knollenveld. Zo bijzonder, overal plaggen die perfect blijken te passen in de kale plekken en zich laten leggen als een puzzel van tientallen stukjes. Geen punt, wij fixen de puzzel voor ons tweebenig wezen die dit waarschijnlijk ‘vergeten’ is.
Om een uur of tien hebben we onze taak erop zitten en hebben tussen door ook nog wat ballen geslagen. En het mooie is dat we morgen weer onze rondes lopen en onderweg uiteraard aan greenkeeping zullen moeten doen, tenzij de homo asocialus een steile leercurve laat zien. Of is dat ijdele hoop?